Tıbbiyeliler Derneği Ankara Şubesi üyesi Dr. Nuri Kaplan, uygulanan ekonomi modellerinde bireyin ve toplumun çıkarlarının birleştirilmesinin mümkün olamadığını belirtti.

“Toplumun her kesiminin çıkarları aynı anda maksimize edilebilir mi? Kapitalist liberal ve sosyalist ekonomi modellerinin bugüne kadar başaramadığını başaracak bir ekonomi modelini hayata geçirmek söz konusu olabilir mi?” sorularını yönelten Dr. Kaplan, Prof. Dr. Haydar Baş’a ait Milli Ekonomi Modeli’nde bu soruların cevabının “evet” olarak verildiğini belirtti.

Dar gelirli kesim desteklenecek

Milli Ekonomi Modeli’nde bireyin çıkarları toplumun çıkarlarına katkı sağlayacak bir biçimde yönlendirildiğinden aynı anda hem bireyin, hem de toplumun maksimum fayda elde etmesinin mümkün kılındığını vurgulayan Dr. Kaplan, şunları kaydetti: “Milli Ekonomi Modeli’nde insanlar, hem tüketirken, hem de üretirken topluma katkıda bulunmaktadırlar. Gelirini arttırma gayreti içerisinde bulunan her birey, diğer bireylerin de gelirini arttırırken, yine tüketim yapan her birey de diğer bireylerin tüketebilmesini sağlamaktadır. Yani gelir tüketimin , tüketim de gelirin tetikleyicisi ve pozitif destekleyicisi konumundadır.
 
Bu modelde, dar gelirli insanlara verilen destek aynı zamanda yeni bir tüketim artışına sebep olduğu için; bu daha fazla üretimi, daha fazla istihdam imkanını sağlamaktadır. Yani toplumun bir kesimine doğrudan verilen destek Milli Ekonomi Modeli çerçevesinde toplumun diğer kesimlerine de dolaylı olarak hatta misli oranında yansımaktadır.”

Kapitalist sistemle farkı

Tıbbiyeliler Derneği Ankara Şubesi Dr. Nuri Kaplan, Milli Ekonomi Modeli ile kapitalist sistem arasındaki temel farkı da şu şekilde ifade etti:

“Mesela para kazanma hırsına sahip olan bireylerin bu talebi kapitalist liberal modelde olduğu gibi ‘para ile para kazanma’ şeklinde değil de Milli Ekonomi Modeli’ndeki ‘emeği devreye koyacak’ şekilde karşılandığı takdirde bireyin bu isteği aynı zamanda topluma fayda olarak yansıyacaktır. Aksi takdirde toplumun diğer bireylerine ait olması gereken bir kazancın haksız yere sadece bir bireye transferinin önüne geçmek mümkün olmayacaktır. Ve yine elinde parası olmadığı için kahve köşelerinde âtıl olarak bekleyen bireylerin ne kendilerine, ne de topluma bir faydası vardır; ama bu bireylere ‘proje mukabili sıfır faizli kredi’ imkanı sunulduğunda, âtıl duran bu enerjinin sinerjiye dönüşmesi elbette mümkün olacaktır. Görüldüğü gibi bireylerin topluma ve kendilerine ekonomik olarak zarar verebileceği adımlar, Milli Ekonomi Modeli’nde tam tersine faydalı bir hale çevrilmektedir.

Dolayısı ile eğer insanı konu alan bir model hayata geçiriliyorsa; insana karışmayan, onu uzaktan seyreden veya onun isteklerini kısıtlayan değil, aksine onun tercihlerini hem kendi lehine, hem de toplum lehine faydalı kılacak bir anlayış hayata geçirilmelidir. Milli Ekonomi Modeli’nin vizyonu, bunu fazlasıyla başaracak kapasitededir. Bu konu esasında son derece önemlidir. Dünyada uygulanan ekonomi politikaları hep toplumun bir kesimine destek verirken, diğer kesimini ihmal etmiştir. Bu modeller, doğrudan ‘gelir vergisi’ni arttırdığında, sosyal harcamalara daha çok para ayırabilmiş; ama bu sefer de daha çok vergi aldığı için istihdamı azaltmıştır. Yani işsizliği arttırmıştır. Bu yüzden belli bir yaşa gelmiş insanların emekli maaşını arttırmak ve işsizlik sigortası vermek kamu bütçesi üzerinde yük olarak görülmüştür. Şu anda AB topraklarında başta Almanya olmak üzere sosyal harcamalarda kısıtlamaya gidilmektedir. Türkiye’de de AKP Hükümetinin İMF’ye endeksli ekonomi politikasının doğal sonucu olarak tarım kesimini desteklemek, diğer kesimlerden bu kesime gelir transferi olarak değerlendirmektedir. Bu uygulamaların örnekleri çoğaltılabilir. Çünkü bilinen ekonomi modelleri için bu kaygıların çözümü yoktur.

Şu ana kadar hiçbir ekonomi modelinin yapamadığı bir uygulama, Milli Ekonomi Modeli ile hayata geçirilmektedir. Milli Ekonomi Modeli toplumun sadece bir kesiminin değil, toplumun bütün kesimlerinin hiç kimseye el açmadan hayatını ikame edeceği bir seviyeyi hedeflemiştir. Çünkü insanlar ve devletler için esas özgürlük, başka birey ve devletlere muhtaç olmaktan kurtulmaktır.”